Για να έχεις αναμνήσεις σταμάτα να φωτογραφίζεις

Από τον Άρη Λουκίσα.

Θυμήσου σε μια οποιαδήποτε συναυλία μια κοπελίτσα με το κινητό στο 80% της διάρκειας της συναυλίας να βιντεοσκοπεί. Δύο πράγματα συμβαίνουν εκείνη την στιγμή. Το πρώτο είναι ότι ενοχλεί κόσμο που αντί για τον καλλιτέχνη βλέπει τα χέρια της και την  οθόνη της και το δεύτερο και πιο σημαντικό ότι χάνει την εμπειρία ή τουλάχιστον την βιώνει πολύ φτωχά.

Το ίδιο συμβαίνει όταν φωτογραφίζουμε συνέχεια το ηλιοβασίλεμα αντί να βιώνουμε την ομορφιά του και την ησυχία ή ακόμη και την ίδια την δημιουργική  απραξία.

Σε ένα γάμο που συνέχεια τραβάμε φωτογραφίες με το σόι και δεν βιώνουμε τίποτα από το μυστήριο ή την ημέρα γενικότερα. Για αυτό υπάρχουν oι φωτογράφοι ε;

Ένας από τους λόγους που ένας ηθοποιός πηγαίνει σινεμά σε μια ταινία που πρωταγωνιστεί πέρα από τα αυτονόητα (promo, δημοσιογράφοι κτλ.) είναι για να βιώσει την εμπειρία του σινεμά του, κόσμου και της προβολής του τελικού έργου.

Όταν δημιουργείς ή καταγράφεις είναι πολύ δύσκολο να απολαύσεις το δημιούργημα σαν μια πλήρη εμπειρία.

Ο δημιουργός δεν χρειάζεται να  νιώθει; Νιώθει αλλά όχι με τον ίδιο τρόπο. Χρειάζεται και αυτός μια χρονική (τουλάχιστον) απόσταση από το δημιούργημα για να την βιώσει, αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα. Γι’ αυτό την επομένη φορά που θέλετε να περάσετε καλά ή και να βιώσετε την εμπειρία όπως θα την ήθελε ο δημιουργός της μην την καταγράφετε, μη σχολιάζετε, απλά βιώστε την.

Και το πιο σημαντικό που μοιάζει οξύμωρο αλλά δεν είναι, άμα θέλετε να θυμάστε την εμπειρία σταματήστε να την φωτογραφίζετε ή/και βιντεοσκοπείτε. Όταν καταγράφουμε ηλεκτρονικά και όχι νοητικά, οι αισθήσεις μουδιάζουν και τεμπελιάζουν. Υποσυνείδητα νιώθουμε μια ασφάλεια ότι κατακτάμε και ασφαλίζουμε για πάντα μια έξοδο ή ένα γεγονός ηλεκτρονικά στο τηλέφωνο και στο ψηφιακό σύννεφο μας. Και με τεράστια άνεση, το πάτημα ενός κουμπιού. Και τεμπελιάζουμε, δεν προσέχουμε πλέον λεπτομέρειες μια παράστασης, ή την αμεσότητα ενός καλλιτέχνη, άρα χάνουμε σημαντικά από την εμπειρία.

Το ίδιο συμβαίνει όταν είμαστε με τον άνθρωπο μας ή την παρέα μας και βγάζουμε συνέχεια selfies και tik toks και στο τέλος είναι τόσο υπερβολική η έκθεση μας που γίνεται αυτοσκοπός. Και όταν γίνει αυτοσκοπός τότε ξέρετε τι γίνεται. Βγαίνετε έξω είστε θλιμμένοι και νιώθετε κενοί και απλά χαμογελάτε και κάνετε γκριμάτσες όταν πέφτει selfie ή βίντεο, και μετά πάλι αυτό το τίποτα. Και αυτό το τίποτα το  θυμάσαι και το ζεις όσα χαμόγελα  και αν έχεις φωτογραφίσει.